Syn Marnotrawny

Jestem młody, nie mam nic i mieć nie będę,
Wokół wszyscy na wyścigi się bogacą,
Są i tacy, którym płacą nie wiem za co,
Ale cieszą się szacunkiem i urzędem,

Bo czas możliwości wszelakich ostatnio nam nastał...


Mogę włóczyć się i żyć z czego popadnie,
Albo okraść kantor, kościół czy przekupkę,
Żyć z nierządu albo doić chętną wdówkę,
Paradować syty i ubrany ładnie -

A chyłkiem jak złodziej o zmroku wymykam się z miasta...


Mogłem uczyć się na księdza lub piekarza
(Duch i ciało zawsze potrzebują strawy),
Na wojaka mogłem iść i zażyć sławy,
Co wynosi i przyciąga - bo przeraża

A młodość to ponoć przygoda a wojsko to szkoła...


Mogłem włączyć się do bandy rzezimieszków,
Niepodzielnie rządzić lasem lub rozstajem,
Zostać mnichem i dalekie zwiedzać kraje
Rozgrzeszając niespokojne dusze z grzeszków,

A chyłkiem przez życie przemykam i drżę gdy ktoś woła...


Jestem młody, jestem nikim - będę nikim.
Na gościńcach zdarłem buty i kapotę.
Nie obchodzi mnie co ze mną będzie potem,
Tylko chciałbym gdzieś odpocząć od paniki,

Co goni mnie z miejsca o głodzie i chłodzie...


Ludzie, których widzę - stoją do mnie tyłem
Ten pod bramą leje, ów na pannę czeka.
Nawet pies znajomy na mój widok szczeka...
Sam się z życia nader sprawnie obrobiłem,

Więc chyłkiem powracam do domu o zmroku - jak złodziej...


Jakaś ciepła mnie otacza cisza wokół.
Padam z nóg i czuję ręce na ramionach,
Do nóg czyichś składam głowę, jak pod topór.
Moje stopy poranione świecą w mroku,

Lecz panika - nie wiem skąd wiem - jest już dla mnie skończona.


Jacek Kaczmarski