Kawałek cienia

Prosty temat: światło-cień.
Implikacje i przenikanie.
Wpływ księżyca na mój sen,
słońca zaś na moje wstawanie.

Mam niebylejakie, bo
południowo-zachodnie okna.
Patrzę. Czekam. Setki lat.
Dzień i noc. I nic. Nuda wielokrotna.

Podobno każdy ma swój kawałek cienia -
brak cienia jest dowodem nieistnienia -
lecz bez kawałka światła
nie jest łatwo...

A przecież każdy ma swój kawałek nocy;
po ciężkim dniu zamyka wreszcie oczy,
lecz sen bez kawałka słońca
nie ma końca...

Prosty temat: noc i dzień.
Ekwinokcja i tym podobne cuda.
Dzisiaj wschód o piątej pięć,
zachód - szósta. Znowu się pięknie uda.

Mam niebylejakie, bo
południowo-zachodnie skojarzenia:
znów udało mi się wzejść.
Piękny zachód będzie na dowidzenia.

Podobno każdy ma swój kawałek cienia...


Grzegorz Turnau (który od czasów płyty "To tu, to tam" nie zaśpiewał w sposób przypadający mi do gustu prawie żadnego wiersza)


Kawałkiem cienia jest dla mnie od wielu lat komputer- więcej mnie znajdziecie w sieci niż w świecie rzeczywistym; kilka lat temu zaczęła się moja ucieczka od starych znajomości, emocji jakie budzi
rzeczywistość i problemów jakie ze sobą niesie. Oczywiście nie wszyscy przyjaciele pozwolili mi się odciąć, być może podświadomie sprawdzałem dla ilu osób coś znaczę i okazało się, że niektórzy faktycznie potrzebują mojej obecności. To dla tych kilkunastu osób zrobiłbym prawie wszystko (prawie, dlatego, że nie jestem wszechmocny), myśląc właśnie o nich wycofywałem się z głupich pomysłów jakie podszeptuje czasem depresja i pakowałem zmarszczoną z niezadowolenia paszczę w kolejny dzień życia codziennego. Oni też wreszcie fundują mi codziennie dożywotnie wspomnienia i lepiej nawet niż wspomniany na początku komputer potrafią ukoić skołatane nerwy i postrzępione serducho. Paradoksalnie niemal żadne z nich nie wie o istnieniu tego bloga- ostatniej ostoi mojej intymności; nie mam w zwyczaju dzielić się z namacalnymi ludźmi problemami jakie mnie trapią- Ci dla mnie ważni i tak natychmiast wyczują o co chodzi i nie pytając o przyczynę zrobią wszystko aby mnie podnieść na duchu. Prawie zawsze wystarcza mi sama intencja.

Nie chcę abyście odebrali to jak pakowanie Was do szufladki opatrzonej karteczką "ludzie którzy mi zwisają"; przez ten rok obrosłem w szereg stałych bywalców zaplecza mojego jestestwa których cenię sobie i szczęśliwy jestem, że los nas jakoś złączył- po prostu nie lubię chwalić ludzi kiedy mogą to usłyszeć. Między Bogiem a prawdą wiecie o mnie to, czego przyjaciele z rzeczywistości mogą się tyklo domyślać. Problem z Wami polega na tym, że zachowując tajność takiegojednego i oddzielając go od imienia, nazwiska i adresu nie mam niestety komu powiedzieć co znaczy dla mnie blog oraz Wy którzy go współtworzycie i wnosicie wiele dobrych rzeczy w niego i we mnie.

Dziękuję Wam za to, że jesteście; będę odwdzięczał się tym samym tak długo jak tylko będę jeszcze miał komu.